Death Valley

Vanuit Los Angeles zijn we naar Death Valley National Park gereden. De autorit, die zo’n 6 uur duurde, was prachtig. Onderweg reden we door bergen heen en zagen we graanvelden. Het laatste stuk reden we door de Mojave woestijn. Dit is al een stuk droger en warmer, maar je ziet nog steeds veel woestijnplanten.

In Death Valley sliepen we in de Stovepipe Wells lodge. Dit is een klein ‘dorpje’ van aan elkaar gebouwde blokhutten. We kregen in de tweede week van de vakantie een mailtje dat er brand had gewoed in Stovepipe Wells. Het dak van de keuken was afgebrand en daardoor was er geen warm eten. Voor ons niet zo’n groot probleem, maar we waren wel blij met het mailtje; de dichtst bijzijnde plek met warm eten was 40 mijl verderop.

Death Valley is prachtig. Het is een van de warmste en droogste plekken op aarde. Het is een diepe vallei (een paar meter onder zeeniveau) die compleet is omringd met hoge bergen. Toch leeft er wel wat wild en zijn er veel vogels.

‘S avonds hebben we in de bergen gefotografeerd. Er waren heel erg veel sterren zichtbaar en het was volle maan. Erg mooi om te zien, maar wel heel moeilijk om te fotograferen.

De volgende ochtend zijn we naar Rhyolite, een spookstadje in de buurt gereden. Rhyolite heeft ongeveer 10 jaar als stad bestaan, tijdens de goudkoorts. Nu is er niet veel meer van over; Hout is zo schaars in Death Valley en de Mojave Woestijn, dat de huizen die er stonden allemaal weer afgebroken zijn. Het hout is meegenomen en gebruikt door mensen in de buurt. Een paar stenen gebouwen staan er nog wel en je kunt wandelen naar een oude mijnschacht. Verder staat er een huis dat is gebouwd van flessen. Ondanks dat het stadje maar 8.000 inwoners had, waren er toch 53 saloons. Genoeg bierflessen dus, om een huis van te bouwen en een stuk goedkoper dan hout!

In Rhyolite ontmoetten we twee vrijwilligers die ons vanalles hebben verteld en laten zien over de geschiedenis van het stadje. Erg leuk en op die manier begon het echt te ‘leven’.

Na Rhyolite zijn we naar Scotty’s Castle gereden. Death Valley Scotty was een excentriekeling die een hoop mensen had verteld dat hij een lucratieve goudmijn had gevonden. Hij had investeerders gevonden die wel wilden investeren in zijn goudmijn. Scotty was een fantast die de meest wilde verhalen ophing en mensen geloofden hem nog ook. Scotty had echter geen goudmijn, maar werd wel op diverse plekken gezien terwijl hij veel geld aan het uitgeven was. Dit was uiteraard het geld van de investeerders.

Na 3 jaar was een van de investeerders, Albert Johnson, het beu. Hij reisde naar Death Valley om de mijnoperatie van Scotty te bekijken. Albert Johnson had als jongensdroom om zelf goud te gaan mijnen, maar door zijn slechte gezondheid ging dat niet. Als eigenaar van een bank had hij echter veel geld verdiend. Scotty nam Albert mee op een dag-lange reis door de woestijn, in de hoop dat Albert af zou haken. Dat deed Albert niet, maar hij raakte wel verliefd op het gebied.

Albert heeft uiteindelijk een prachtig kasteel laten bouwen in Death Valley, waar hij samen met zijn vrouw is gaan wonen. Om wat geld bij te verdienen verhuurden ze er kamers.

Scotty zei dat het zijn kasteel was, wat hij had laten bouwen met het geld van zijn goudmijn. De Johnsons vonden dat prima en betaalden Scotty om dagelijks verhalen te vertellen aan de Johnsons en hun gasten.

Het kasteel is écht prachtig. In het kasteel is een muziekkamer met daarin een groot orgel, een vleugel en diverse kleinere instrumenten. Ook hadden ze buiten, in een van de torens, een carillon gebouwd. De Johnsons hielden erg van muziek, maar konden geen noot spelen. Al die instrumensen werkten dus met ponsbanden (rollen met gaatjes). Ze hadden er honderden. Zodoende konden zij naar muziek luisteren, zonder dat ze zelf hoefden te kunnen spelen. Het orgel speelt nog steeds.

We hadden graag nog een dag langer in Death Valley gebleven, want er is nog veel meer te zien.