Weer thuis!

Na een lange reis, die zo’n 24 uur geleden begon in een hotelkamer in Phoenix zijn we nu veilig thuis gekomen. Moe maar voldaan zou je kunnen zeggen.

Thuis stonden er prachtige zonnebloemen op ons te wachten; wat een ontzettend lieve verrassing!

We zijn dankbaar dat we veilig thuis zijn gekomen en zo lekker het bed in kunnen duiken.

P.s. De komende weken zullen we nog meer blogjes plaatsen en de site nog verder uitbreiden met foto’s en filmpjes.

Hoover Dam en Grand Canyon

‘s Ochtends vroeg zijn we uit Las Vegas vertrokken, op naar onze volgende cultuurshock…

Onderweg kwamen we langs de Hoover Dam, een prachtig stukje vooruit denken van de mensen van 75 jaar geleden. Onvoorstelbaar, hoe intelligent dit bouwwerk is. Deze dam levert de energie en water voor zo’n 2,4 miljoen huishoudens!! Het was toen een enorm duur project (crisis in Amerika), maar het  levert zo ontzettend veel op.

10 mijl voordat we bij de dam waren, zagen we een aanbieding voor een helikoptervlucht boven Lake Mead en de Hoover Dam. Aangezien wij nog nooit in een helikopter hadden gevlogen, leek het ons erg leuk om eens te doen. Wat is dat gaaf!. Uit het raampje kijken in het vliegtuig voordat je gaat landen is mooi, maar dit is schitterend. De aardige piloot zei wel tegen Björn dat hij erg scheef (naar links en naar beneden) ging vliegen, maar hij waarschuwde mij niet. Dat voelde mijn maag goed!.  Na een veel te korte vlucht zijn we verder gereden naar de Grand Canyon.

Ons hotel in Williams (uurtje van het National Park af) was bijzonder te noemen. Het hotel stamt uit het jaar 1905, en heeft zo’n 20 kamers. De hoteleigenaar vertelde ons dat we onze eigen hotelkamer mochten uitzoeken, elke kamer in een eigen stijl. Na een minuut of 10 wisten we welke kamer we wilden hebben, de giraffenkamer. Overal stonden of lagen giraffes. Deze kamer had een ingebouwd bad, met douche. We hebben ook kamers gezien met baden op pootjes, zonder douche. Niet zo praktisch, maar wel leuk. Er was ook een kamer in de nederlandse stijl, vol met delftsblauwe prullen. Na een heerlijke maaltijd (pizza, zo groot dat we met z’n 2en de eenpersoons pizza niet opkregen) zijn we lekker gaan slapen.

Om 04.15 ging de wekker, om 5.45 uur moesten we in het National Park zijn. Dat was te vroeg voor ons. We hadden de ‘Smooth Water Float Trip’ geboekt. Eerst hebben we zo’n 2 uur in een bus rondgekacheld door het gebied om bij de Coloradorivier te komen. Na een half uurtje lagen we allebei lekker te slapen. Eenmaal aangekomen bij de rivier, stapten we met 18 anderen op een grote rubberboot. Dit was bij de Glenn Canyon Dam.

We hebben zo’n 3 uur rondgevaren op de rivier, onze gids wist ons erg veel te vertellen. We hebben dan ook erg veel gezien. Ondanks dat het bloedheet was, op de boot was het vaak goed te doen. Ze hadden op de radio gewaarschuwd dat het extreem heet was, zo’n 35 graden Celsius. Op de terugweg (weer in de bus) hebben we ook lekker geslapen!

Voor onze laatste dag in de Grand Canyon hadden we een ‘sunset tour’ geboekt. We moesten al rond 15.00 uur ons verzamelen bij de McDonalds. Onze chauffeur was een bijna gepensioneerd mannetje wat erg veel plezier had in zijn werk. We zijn eerst in een Jeep de bossen door gecrost. De chauffeur had bijna nog meer plezier dan alle toeristen. Hij leek wel de meest beroerde wegen uit te zoeken om daar vol gas door heen te gaan. Ook zijn we op een paar plaatsen gestopt om wat planten te bekijken en te besnuffelen. Na 2,5 uur rijden, gingen we een mooi plekje opzoeken om de zonsondergang te fotograferen. Dit is natuurlijk gelukt…

foto’s volgen later! ons vliegtuig vertrekt bijna… en ik wil graag mee…

Las Vegas

Na Death Valley zijn we naar Las Vegas gegaan. We wisten van de casino’s en het 24-uur per dag, 7 dagen per week vermaak, maar toch waren we niet voorbereid op de cultuurschok die we kregen toen we ons hotel binnenstapten.

Bijna elk hotel in Vegas is voorzien van een groot casino. Als je wilt inchecken, moet je eerst langs lange rijen gokkasten, pokertafels en roulettetafels. Ons hotel was niet anders. We voelden ons niet echt op onze plek in korte broek, oud t-shirt, rugtassen, lompe wandelschoenen en nog vies van het woestijnzand uit Death Valley.

Omdat we lang in Death Valley waren gebleven, zijn we direct na aankomst in het hotel naar bed gegaan. De volgende ochtend zijn we na het doen van de was, naar een groot winkelcentrum gereden ten zuiden van “De Strip” (de lange straat waaraan de grootste en mooiste hotel-casinos zitten). Daar konden we voor de helft van de prijs tickets kopen, voor dezelfde dag en voor sommige voorstellingen ook al voor de volgende dag (net als in New York).

We hebben kaartjes gekocht voor twee musicals; The Phantom of the Opera en The Lion King.

‘s Middags zijn we naar The Venetian gegaan. Dit is misschien wel het meest luxe hotel aan The Strip. Binnen in het hotel hebben ze in het klein Venetië nagebouwd, met een gracht, gondels, winkeltjes en bruggen. Alles was prachtig aangelegd. Uiteraard was wel alles binnen en waren er nergens ramen. Casino’s hebben geen ramen en geen klokken (ook niet de winkeltjes in/bij een casino), zodat je tijdens het gokken niet door hebt hoe laat het is.

In de Venetian hebben we frozen yoghurt gegeten; heerlijk ijs dat je uit de muur tapt. Erg lekker en typisch Amerikaans. Je pakt een bakje, tapt de smaken die je lekker vindt en rekent af per ons. Het American Cheesecake-ijs vonden we het lekkerst. 🙂

Die avond zijn we uit eten gegaan bij een steak-house in het Harrah’s hotel, een klein stukje lopen vanaf de Venetian. Het eten was daar duur, maar heel erg goed. De fijne Amerikaanse steak smaakte goed.

‘s Avonds zijn we naar The Phantom of the Opera gegaan, weer terug in The Venetian. De grootste hotels hebben een eigen theater. De producties die er staan zijn vaak nog spectaculairder dan de musicals op Broadway. The Phantom was geen uitzondering, de voorstelling was schitterend en het decor en de effecten spectaculair. Moe, maar voldaan hielden we het voor gezien die dag.

De volgende dag zijn we de zuidkant van The Strip gaan verkennen. Eén van de meest bizarre hotels die we hebben gezien was Luxor. Een enorme pyramide, midden in de stad. Voor de pyramide ligt ook een grote Sphynx (huizenhoog beeld van een leeuw met een mensenhoofd).

Die avond hadden we kaartjes voor The Lion King in Mandalay Bay. Ook van die musical hebben we weer ontzettend genoten. De plaatsen die we hadden waren erg goed. De artiesten (die verschillende dieren uitbeeldden) liepen ook door de zaal, dat was erg leuk! De 3 musicals die we deze vakantie gezien hebben waren allemaal heel erg gaaf, maar de Lion King was denk ik de mooiste!

Vegas draait om geld, seks en leeg vermaak… We hebben erg van deze stad genoten! 😉

Uit eten in Harrah’s

Paris en Planet Hollywood

Bellagio hotel/casino met een enorme fontein

Universal Studios Hollywood

Nadat we in San Francisco zijn geweest zijn we naar Los Angeles gereden. De stad LA leek ons niet zo interessant, maar we hadden VIP-kaarten voor Universal Studios Hollywood.

Universal Studios Hollywood

Universal Studios is in de eerste plaats een werkende filmstudio, waar dagelijks films en televisieseries worden opgenomen. Daarbij is een pretpark gebouwd, voor een gedeelte in niet meer gebruikte studios en voor een gedeelte op een stuk land dat naast de studios ligt.

De dag begon met een ruim 2 uur durende tour door wat ze noemen de “back lot” en de “front lot”. De back lot is een plek waar permanent een aantal buiten-sets zijn opgebouwd. Op de front lot staan de gebouwen waarin de studios zijn gevestigd. Tijdens de VIP tour loop je een reële kans om bekende acteurs tegen te komen.

Front Lot

George Eads

We begonnen op de front lot. Onderweg naar de eerste studio die we zouden gaan bekijken, kwamen we dan ook meteen een acteur tegen; George Eads (Nick Stokes in CSI). Een paar mensen in ons karretje herkenden hem. Hij gaf Hetty zijn blikje sprite. 🙂

De eerste studio die we bekeken was een “sound stage”. Dit is een geluidsdichte loods, waar een decor is opgebouwd. In dit geval een huiskamer en een tienerkamer uit de serie “Parenthood”. In Nederland is deze serie volgens mij nog niet op TV, maar in Amerika is het een hit. Het is onvoorstelbaar hoe realistisch die interieur-sets zijn. Zo lang je niet boven je kijkt (daar hangen de lampen), lijkt het net alsof je in een échte huiskamer staat, maar zodra je door een deur heen loopt zie je dat alles is gebouwd van spaanplaat.

Na de soundstage zijn we naar de geluidsstudios gegaan. Helaas mochten we daar niet fotograferen. We hebben een dubbing-room gezien, waar al het geluid voor een film wordt gemengd.

Misschien wel de leukste stop op de front lot was wat ze noemen de “prop warehouse”, een warenhuis vol met rekwisieten. Van telefoons tot skeletten, van delfts-blauw porselein tot gasmaskers en alles wat er tussen zit. Alles wat “lost zit” in een film (tafeltjes, stoelen, wapens, bestek, verzin het maar…) is hier opgeslagen en kan gehuurd worden voor een filmproductie of televisieproductie. Het is een gigantisch gebouw van 4 verdiepingen hoog en een oppervlakte van een paar voetbalvelden.

Prop Warehouse Dinosaur

ET Phone Home

Delfts Blauw porselein

Back Lot

Op de back lot zijn we door een aantal sets gereden. In diverse sets mochten we ook uitstappen en even rondlopen. Sets die waar op dat moment gefilmd werd, werden uiteraard gemeden en in sommige gebieden moesten we stil zijn, omdat vlak bij opgenomen werd.

Alle sets op de back lot zijn al in verschillende films gebruikt en worden nog steeds voor films en televisieseries gebruikt. De gebouwen op deze sets zijn vaak alleen maar gevels waar niets achter zit. Bijna alle gevels zijn gemaakt van hout. Die gevels worden nog weleens veranderd als een set net een andere sfeer moet krijgen, of net in een ander land of gebied moet afspelen. Wel hoort elke set bij een kenmerkend gebied (meestal een werelddeel). Zo hebben ze klein europa, een set die er moet uitzien als een doorsnee europese stad. Door gevels te veranderen kan het Londen worden, maar ook Rome.

Een andere set is klein mexico, een typisch Zuid-Amerikaans dorpsplein. Ook hebben ze een stukje van New York nagebouwd. Die set kunnen ze er als elke willekeurige moderne grote stad uit laten zien.

Klein Europa, deze gevels zijn gemaakt van spaanplaat

Een van de meest spectaculaire sets was een Zuid-Amerikaans straatje, waarin ze een overstroming konden nabootsen. Deze set is onder andere gebruikt in Jurassic Park.

Overstroming

Pretpark

Voor de lunch konden we alvast één attractie in het pretpark doen; Simpsons The Ride. Dit is een achtbaan die geheel in een gebouw is gebouwd. Niet voor mensen met een zwakke maag. Hetty is er in gegaan en zei dat het de meest extreme achtbaan was waar ze ooit in had gezeten. Ik heb maar even overgeslagen. 😉

Na een heel erg goed verzorgde lunch, zijn we de andere attracties gaan bekijken. Er zijn veel attracties die iets met film te maken hebben, zoals 3D films en shows met veel special effects.

Een erg goede show was Terminator 3D; een 3D film, aangevuld met echte acteurs en live-special effects.

Ook een erg grappige attractie was Shrek 4D, een 3D Shrek film, aangevuld met effecten zoals water (ja, je wordt nat!) en wind.

Veruit de mooiste show was die van Waterworld, een 3 kwartier durende live-show in het originele decor van de film. Er speelden meer dan 10 acteurs in mee. De show zat barstensvol met effecten en vuurwerk. Als grote finale lieten ze een brandend vliegtuig in het water storten. Heel erg spectaculair en erg knap gedaan.

Waterworld – Gevecht

Waterworld – Vliegtuig

Death Valley

Vanuit Los Angeles zijn we naar Death Valley National Park gereden. De autorit, die zo’n 6 uur duurde, was prachtig. Onderweg reden we door bergen heen en zagen we graanvelden. Het laatste stuk reden we door de Mojave woestijn. Dit is al een stuk droger en warmer, maar je ziet nog steeds veel woestijnplanten.

In Death Valley sliepen we in de Stovepipe Wells lodge. Dit is een klein ‘dorpje’ van aan elkaar gebouwde blokhutten. We kregen in de tweede week van de vakantie een mailtje dat er brand had gewoed in Stovepipe Wells. Het dak van de keuken was afgebrand en daardoor was er geen warm eten. Voor ons niet zo’n groot probleem, maar we waren wel blij met het mailtje; de dichtst bijzijnde plek met warm eten was 40 mijl verderop.

Death Valley is prachtig. Het is een van de warmste en droogste plekken op aarde. Het is een diepe vallei (een paar meter onder zeeniveau) die compleet is omringd met hoge bergen. Toch leeft er wel wat wild en zijn er veel vogels.

‘S avonds hebben we in de bergen gefotografeerd. Er waren heel erg veel sterren zichtbaar en het was volle maan. Erg mooi om te zien, maar wel heel moeilijk om te fotograferen.

De volgende ochtend zijn we naar Rhyolite, een spookstadje in de buurt gereden. Rhyolite heeft ongeveer 10 jaar als stad bestaan, tijdens de goudkoorts. Nu is er niet veel meer van over; Hout is zo schaars in Death Valley en de Mojave Woestijn, dat de huizen die er stonden allemaal weer afgebroken zijn. Het hout is meegenomen en gebruikt door mensen in de buurt. Een paar stenen gebouwen staan er nog wel en je kunt wandelen naar een oude mijnschacht. Verder staat er een huis dat is gebouwd van flessen. Ondanks dat het stadje maar 8.000 inwoners had, waren er toch 53 saloons. Genoeg bierflessen dus, om een huis van te bouwen en een stuk goedkoper dan hout!

In Rhyolite ontmoetten we twee vrijwilligers die ons vanalles hebben verteld en laten zien over de geschiedenis van het stadje. Erg leuk en op die manier begon het echt te ‘leven’.

Na Rhyolite zijn we naar Scotty’s Castle gereden. Death Valley Scotty was een excentriekeling die een hoop mensen had verteld dat hij een lucratieve goudmijn had gevonden. Hij had investeerders gevonden die wel wilden investeren in zijn goudmijn. Scotty was een fantast die de meest wilde verhalen ophing en mensen geloofden hem nog ook. Scotty had echter geen goudmijn, maar werd wel op diverse plekken gezien terwijl hij veel geld aan het uitgeven was. Dit was uiteraard het geld van de investeerders.

Na 3 jaar was een van de investeerders, Albert Johnson, het beu. Hij reisde naar Death Valley om de mijnoperatie van Scotty te bekijken. Albert Johnson had als jongensdroom om zelf goud te gaan mijnen, maar door zijn slechte gezondheid ging dat niet. Als eigenaar van een bank had hij echter veel geld verdiend. Scotty nam Albert mee op een dag-lange reis door de woestijn, in de hoop dat Albert af zou haken. Dat deed Albert niet, maar hij raakte wel verliefd op het gebied.

Albert heeft uiteindelijk een prachtig kasteel laten bouwen in Death Valley, waar hij samen met zijn vrouw is gaan wonen. Om wat geld bij te verdienen verhuurden ze er kamers.

Scotty zei dat het zijn kasteel was, wat hij had laten bouwen met het geld van zijn goudmijn. De Johnsons vonden dat prima en betaalden Scotty om dagelijks verhalen te vertellen aan de Johnsons en hun gasten.

Het kasteel is écht prachtig. In het kasteel is een muziekkamer met daarin een groot orgel, een vleugel en diverse kleinere instrumenten. Ook hadden ze buiten, in een van de torens, een carillon gebouwd. De Johnsons hielden erg van muziek, maar konden geen noot spelen. Al die instrumensen werkten dus met ponsbanden (rollen met gaatjes). Ze hadden er honderden. Zodoende konden zij naar muziek luisteren, zonder dat ze zelf hoefden te kunnen spelen. Het orgel speelt nog steeds.

We hadden graag nog een dag langer in Death Valley gebleven, want er is nog veel meer te zien.

Heel veel sterren

Zonsopgang

Huis gebouwd van Flessen

Scotty’s Castle

San Francisco

Het heeft lang geduurd, maar uiteindelijk zijn we toch in San Francisco aangekomen.

We kwamen ‘s ochtends vroeg op JFK aan, geen tijd voor ontbijt, dus we waren hongerig.

Komt er zo’n mannetje op ons af: San Francisco? Ja. Vlucht is gecanceld, we gaan uw tickets omzetten naar een andere vlucht. Gelukkig waren we nog redelijk vroeg, helaas stond er al een lange wachtrij. Jullie begrijpen dat ze dan bij zo’n balie ontzettend veel personeel inzetten, niet dus.  Ruim een uur later kregen we te horen dat we het beste via Dallas (Texas) konden gaan. In plaats van 14.20 uur aankomst, werd dat 21:50 uur. Zonde van de dag, gelukkig konden we snel onze nieuwe huurauto oppikken. De keuze viel dit keer op een Dodge Avenger R/T. Een grote, luxe, Amerikaanse sportwagen. Mooi detail, de auto was gloedjenieuw, nog maar 48 mijl gereden en 3 dagen daarvoor in de verzekering gegaan!

De volgende dag zijn we vroeg uit de veren gegaan, om de stad te verkennen. Het is ontzettend bizar om daar te rijden. Gelukkig heeft Björn daar alles gereden. Het ene moment ga je honderden meters omhoog, het andere moment (nog geen 10 meter verder) ga je weer enorm naar beneden. Hellingen van 15% zijn geen uitzondering. De eerste dag zijn we naar Fishermans Wharf en Pier 39 gegaan. Natuurlijk hebben we de zeeleeuwen bewonderd, die in de jachthaven bij Pier 39 een uitstekende plek hebben gevonden om te luieren. Op Fishermans Wharf zit een ontzettend leuk museum. In dit museum staan allerlei antieke speelautomaten, zoals een oude Miss Pacman, flipperkasten en draaiorgels. Omdat we een ducktour geboekt hadden, konden we hier niet lang blijven. In Washington hebben we ook een ducktour gedaan, op een oude Duck (amfibisch legervoertuig) door de stad. Captain Mike in Washington DC was ontzettend leuk, deze man was ontzettend niet leuk. De enige die lachte om zijn grappen, dat was hij zelf. Nu is de stad ontzettend mooi, dus we hebben erg genoten.

Op zondag zijn we weer naar de Church of the Nazarene gegaan, ook een kleine gemeente, zo’n 20 leden. Bijzonder aan deze gemeente is dat er bijna besloten is om deze kerk te sluiten. Gelukkig zijn ze er met alle energie weer tegen aan gegaan en is de kerk weer groeiende. Ook bij deze gemeente was het de goede gewoonte om met elkaar te eten na de dienst. In de wijk schuin achter de gemeente was twee weken daarvoor een enorme gasexplosie geweest, die 30 huizen met de grond gelijk heeft gemaakt. Dit kleine clubje mensen zet zich in om die buurt weer op te bouwen. Heel gaaf om te zien!

Alcatraz, was een belevenis, gelukkig mochten wij weer naar buiten en hoefden we niet te zwemmen. We hadden de tour ‘s avonds geboekt, je ziet dan de ondergaande zon. De boottocht terug is dan in het donker (voor zover het daar donker is met alle verlichting in de stad). In de gevangenis zelf, hebben ze een ontzettend gave audiotour. Over veel cellen krijg je exra informatie, wie er gezeten heeft, wat er voorgevallen is. Ook leer je veel over het harde gevangenisleven. Natuurlijk werd er ontkend dat er mensen leven van Alcatraz zijn ontsnapt. Dit was volstrekt onmogelijk. Er zijn echter drie mensen ontsnapt die ze niet meer terug gevonden hebben. Men vermoedt dat ze verdronken zijn.

Uiteraard hebben we ook de Golden Gate Bridge bewandeld, het was ‘s ochtends enorm bewolkt (mistig zoals ze dat daar noemen). Daarom zijn we eerst naar het fort onder de brug gegaan. Hier stonden nog oude kanonnen opgesteld. Ook hebben we nog aan het strand gewandeld.  ‘s Middags was het echter schitterend weer, geen wolkje aan de lucht. Het was dus wel bloedheet, maar erg mooi. Schitterend uitzicht, aan beide kanten. Wel gevaarlijk, fietspad en wandelpad is 1, dus de wielrenners vlogen voorbij.

Helaas was het toen al weer tijd om verder te gaan, we hadden graag nog Alcatraz bij dag gezien. Niet te geloven maar waar, ontzettend veel vogels en mooie natuur!

Haven en Bay Bridge

Bay Bridge en pier

Alcatraz is in de jaren 60 bezet geweest door indianen in een strijd met de regering om eigen land…

Uitzicht vanaf Alcatraz. Gevangenen zagen dit als ze buiten liepen voor recreatie of werk…

Drie gevangen zijn ontsnapt. Za hadden poppen gemaakt die ze in hun bed hadden gelegd. Gedurende de maanden ervoor hebben ze met lepels het beton uitgehakt en van regenjassen vlotten gebouwd. Men denkt dat ze zijn verdronken, maar de lichamen zijn nooit gevonden…

De Golden Gate brug is over Fort Point heen gebouwd. Hiervoor is een kleine extra boog in de constructie opgenomen.

Fort Point.

Golden Gate Bridge.

NYC – Deel 2

We lopen wat achter met de blogs. De laatste week was het lastig om zowel de tijd als de internetverbinding te vinden om te kunnen bloggen.

Na het Vrijheidsbeeld en Ellis Island zijn we naar Times Square gegaan. Op Times Square was het een gezellige drukte met veel mensen, veel lichtreclames, straatmuzikanten en kunstenaars.

Op broadway, vlak bij Times Square vindt je M&M’s World. Een winkel, 3 verdiepingen hoog en zo groot als een V&D, maar dan met alleen maar M&M’s spullen. T-Shirts, Miljoenen M&M’s (die je kunt tappen uit de muur, in je favoriete kleur), maar ook speelgoed, keukengerei, badmatten, etc… Je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben het met M&M’s opdruk. Dit was erg gaaf om te shoppen!

Op Times Square vindt je TKTS; de plek waar ze broadway-musical kaartjes verkopen voor de halve prijs. Dit zijn dan wel kaarten voor shows van die dag. Wij hebben uiteindelijk prachtige kaarten weten bemachtigen voor de musical Chicago. We hadden echt fantastische plekken, op de tweede rij op het eerste balkon. Chicago was een erg leuke voorstelling. Echt een klassieke jaren 50 musical, compleet met Jazz-band en kostuums uit die tijd.

Die avond zijn we, na de musical, nog even terug gegaan naar Times Square. Je vindt daar werkelijk allerlei soorten straat schilders en artiesten. Uiteindelijk zijn we om een uur of 1 ‘s nachts naar het hotel terug gegaan.

NYC – Deel 1

Maandag ochtend, om 11 uur, zijn we op de trein gestapt naar New York. De treinrit was erg prettig en leek voorbij te vliegen. Na een rit in de metro en een stuk met de bus (we hadden de metro naar East 105th street genomen, in plaats van West 105th street) kwamen we aan in de jeugdherberg.

De kamer was ronduit smerig. Het douchegordijn zat onder de schimmel en de vloer plakte. We hebben even getwijfeld of we niet meteen weer zouden vertrekken, maar het bed was schoon en we zouden er toch bijna niet zijn.

Na wat gegeten te hebben zijn we naar het Empire State Building gegaan. Dit was echt een belevenis! Als je uit de metro stapt, moet je nog een stuk lopen. Je ziet dan het Empire State Building al boven de andere gebouwen uit. Het is ‘s avonds prachtig verlicht. Onderweg naar de ingang kwamen we nog wat souvenierswinkeltjes tegen. Je kunt daar letterlijk 10 T-shirts voor minder dan $10 kopen! We hebben daar wat kaarten gekocht en water.

Inmiddels was het goed donker geworden. Het kost aardig wat geld om met de lift naar boven te mogen, we waren zo’n $70 kwijt. Toch is het zeer de moeite waard. Het weer was fantastisch, helder en geen bewolking. Als het weer goed is kun je de hele stad overzien. ‘S avonds extra gaaf, vanwege alle verlichting in de stad.

De volgende ochtend hadden we een tocht naar het Vrijheidsbeeld geboekt. De overtocht is al erg spectaculair; vanaf het water kun je de skyline van New-York prachtig zien. We hadden kaartjes voor de kroon. We hadden deze vroeg geboekt en dat is maar goed ook. Je gaat in een groepje van +/- 8 mensen naar boven. Met de trap; zo’n 380 treden. Die 8 mensen (en twee park rangers) passen maar net in de kroon. Je kunt vooral goed zien hoe het beeld in elkaar is gezet; een immens bouwwerk van staal en koper (de buitenkant is van koper). Door de kleine raampjes zie je de haven en de stad.

Vanaf de sokkel van het beeld heb je een prachtig uitzicht. Zelfs als je geen kroon-kaartjes kunt bemachtigen, is dat zeker de moeite waard.

Nadat we in het vrijheidsbeeld zijn geweest namen we de boot naar Ellis Island. Dit eiland ligt vlak naast het eiland waarop het vrijheidsbeeld staat. Tot aan de 40-er jaren was dit het punt, waarlangs alle immigranten kwamen, die aan de oostkust van de VS aan land wilden komen. Hier vindt je een uitgebreid museum over die tijd. Voor ons wat minder indrukwekkend dan het Vrijheidsbeeld, maar zeker de moeite waard om gezien te hebben.

Empire State Building

Uitzicht vanaf Empire State Building

Nog meer uitzicht

Miss Liberty

Vlucht geannuleerd

Gisteren zijn we, midden in de nacht aangekomen in San Francisco (of eigenlijk, San Bruno, want daar staat ons hotel). De vlucht die we geboekt hadden bleek een paar uur voor vertrek te zijn geannuleerd. Uiteindelijk zijn we via een flinke omweg (Boston, Texas) en lang wachten toch hier aangekomen.

De huurauto die we hier hebben is waanzinnig, wat een slee!

NYC

Op dit moment zijn we in New York City. De stad is waanzinnig gaaf en we genieten met volle teugen.

De afgelopen dagen zijn we van ‘s morgens vroeg tot diep in de nacht in touw geweest. Deze stad slaapt echt nooit en ook midden in de nacht is er vanalles te zien en te beleven. Het leukst tot nu toe was Times Square, met tientallen straat-schilders die midden in de nacht aan het schilderen zijn. Er is door alle lichtreclames bijna evenveel licht als overdag. Fotograferen gaat dus ook prima. 🙂

Morgen zitten we lang in het vliegtuig, want dan vliegen we naar San Francisco. In die tijd hopen we weer een paar échte blogs met foto’s erbij te maken.

We zijn benieuwd naar wat ons te wachten staat. We hebben erg veel zin in San Francisco, maar het zou wel eens wat beladen kunnen worden. Ons hotel staat een paar blokken verderop, van de plek waar een paar dagen terug een enorme gasexplosie is geweest. Zeker 30 huizen zijn compleet weggevaagd en nog meer beschadigd.