Ook vandaag weer flink wat mijlen. We zijn van Amarillo naar Santa Fe gereden. Santa Fe heeft een compleet ander uiterlijk en een compleet andere sfeer dan alles wat we tot dan toe gezien hadden. Ondanks dat het een grote stad is, is er alleen maar laagbouw. Geen gewone huizen zoals je die hier ziet, maar typische bouw die je zou verwachten in kleine Spaanse dorpjes. We vonden een camping in Hyde Park, een state park even ten noorden van Santa Fe; midden in de bergen. We hadden een prachtige kampeerplek, midden in de bossen, in de bergen. Die middag hebben we nog een stevige wandeling door de bossen gemaakt. Wederom liet Xander zijn waardering duidelijk horen.

Vandaag laten we de vervallen gebouwen, antieke tankstations en stoffige dorpjes van Route 66 achter ons. We besloten om zo ver mogelijk door te rijden; mogelijk zelfs tot Albuquerque. Uiteindelijk hebben we dat niet gered. Tegen de avond bereikten we Palo Duro Canyon; een indrukwekkend state park, in de buurt van Amarillo Texas. Een ruige kloof, midden in een uitgestrekte hoogvlakte, die men hier ook wel “de op één na grootste canyon van de VS” noemt. Tot onze verbazing konden we niet in het park kamperen. We mochten nog wel het park in, maar moesten om 22:00 uur weer terug zijn. We mochten dan kamperen op de parkeerplaats. Geen voorzieningen, maar wel een schitterend mooi, rustig plekje. Die avond hebben we nog een stuk gewandeld, totdat de zon echt weg was. Xander sliep eigenlijk al, maar we hebben hem toch wakker gemaakt en (voor het eerst deze vakantie) in de rugdrager gehesen. Tijdens de wandeltocht was het een aaneenschakeling van kraaien, lachen en keihard “oooooooooohhhhhh!” geroep; onze kleine man had het duidelijk naar zijn zin, al hobbelend op de rug van pappa.

Vandaag hebben we ook weer besloten om redelijk wat mijlen te maken. We willen graag wat tijd overhouden in de nationale parken. Onderweg kwamen we het stadje Bethany tegen. Dit stadje, liggend aan de Route 66, even buiten Oklahoma City, is ooit gesticht door leden van de Kerk van de Nazarener. En inderdaad, toen we er doorheen reden kwamen we een gigantisch complex tegen met een “Southern Nazarene University” en de “First Church of the Nazarene”. Leuk om de wortels van onze eigen kerk tegen te komen.

Na Bethany zijn we gestopt in Clinton; een stoffig dorpje in typische Route 66 stijl. In Clinton hebben we het Route 66 Museum bezocht, wat tevens het “Barbed Wire Museum” (prikkeldraadmuseum) is. Ik heb nog nooit zoveel prikkeldraad bij elkaar gezien, maar het was er desalniettemin erg leuk.

Uiteindelijk zijn we, na nog flink wat mijlen gereden te hebben, beland in het plaatsje Shamrock, in Texas. Richting Texas werd het prachtig weer; zonnig, warm en droog. Zodra je Texas in rijdt verandert het landschap ook compleet. In Texas is het droog, redelijk vlak en woest. In Shamrock sliepen we op een camping die aan de historische Route 66 ligt. Een mooi rustig plekje vlakbij de snelweg, met een stokoude, dementerende, maar vriendelijke Texaan als campingbeheerder.

Vandaag was het ook een druilerig dagje, al was het regelmatig droog. We hebben vandaag lekker veel kilometers gemaakt, ook wel eens nodig. We hadden niet veel op de planning staan, alleen naar de Blue Whale in Catoosa. Ooit was er een man zo gek om een blauwe walvis uit liefde voor zijn vrouw te maken. Uit liefde is hij daar honderden uren mee bezig geweest… Het was ondertussen wat vervallen, maar sfeer genoeg te proeven. Die dag wel lekker gegeten, weer bij een diner. Patat bakken kunnen ze hier niet echt in deze regio. Het is vet en slap. Maar de burgers e.d. zijn super. Ook zijn we die dag naar een Air & Space museum geweest. Het was redelijk klein, maar wel interessant (volgens Björn). Daarna een mooi plekje gevonden om te camperen. Aan een prachtig meer, we hebben er heerlijk geslapen. Jammer dat het niet warmer was, anders lekker even pootjebaden. Xander heeft ondertussen bedacht dat uitslapen erg lekker is, dus wij doen dat ook. Voor sommigen is dat zonde van je vakantie, maar voor ons is dat wel echt vakantie. Op dit moment zien we liever minder dingen op een goede manier, dan veel dingen en hondsmoe zijn. Nu hopen op wat mooier weer!

Vandaag is de dag dat alles tegenzat. De dag begon met regen en eindigde met regen. Misschien hebben we iets te hard gelachen om de sneeuw in Dordrecht want hier is het ‘s nachts ook weer rond het vriespunt. We wilden eerst naar de Crystal Kave gaan, komen we daar aan, gesloten… Op naar het volgende punt, het railroad museum in Springfield, gesloten… Dan maar de Route66 volgen (we nemen ook regelmatig de snelweg). Onderweg kwamen we bij een diner… Ik heb nog nooit zo gruwelijk vet gegeten (nee, nog nooit). Ik denk dat ik over 3 weken nog steeds geen labello hoef te gebruiken. Het was een broodje hamburger met kaas en ei en nog wat bbqsaus. Echt alles was doordrenkt met vet. De patat wat erbij zat was ook te vies voor woorden. Denk je lekker te gaan eten, is het gewoon echt vies. Gelukkig komen we daar niet weer. Uiteindelijk belanden we in Fairland op een schitterend plekje in een State Park. We kijken erg mooi uit op een meer. Helaas is het vanmiddag weer gaan regenen. Dat is wel heel gezellig trouwens als je in bed ligt. De regen tikt.

Joehoe, vandaag zijn we 5 jaar getrouwd! 5 gelukkige jaren waarin we redelijk veel hebben meegemaakt, maar waar we dankbaar op terug kijken! Vandaag zijn we erg traag op gang gekomen, al hebben we daar wel vaker last van. Het was vandaag een koude dag, maar wel droog. We zouden vandaag starten bij de Meramec Caverns, maar dat was wel iets te commercieel voor ons en de kinderwagen mocht niet mee. Daarna stond Fanning op de planning. Daar staat de allerhoogste schommelstoel ter wereld. In een souvenierwinkeltje nog een mooi shirt voor Björn gekocht, de 1e deze vakantie. Vervolgens gingen we naar Lebanon. Daar staat het Munger Moss hotel (heel erg oud) en zijn we een museum in geweest. Dit museum stelde niet zoveel voor, helaas. Xander begon weer erg lange haren te krijgen dus hij moest naar de kapper. Dit vond hij niet leuk. Het was de 3e keer naar de kapper en die andere 2 keer vond hij het prima, nu dus niet. In dat plaatsje ook heerlijk gegeten bij een goede diner. We wilden erg graag naar een camping in de buurt van Springfield. In het grote campingboek stond wel iets aangegeven. Komen we daar aan, is het een groot geasfalteerd terrein. Ook het volgende plekje was echt helemaal niets. Dan maar naar nog een ander plekje en dat was een stuk sfeervoller. Uiteindelijk was het al erg donker voordat we konden gaan eten. Gelukkig hadden we nog wat in de diepvries liggen.

En toen was het dan Pasen! Ook hier is de Heer waarlijk opgestaan!

En pasen is hier een hot item, Goede Vrijdag was dat ook, maar dit slaat alles. Het is gewoon te vergelijken met kerst in Nederland. Bijna alle winkels zijn gesloten, mensen lopen er op hun paasbest bij (behalve wij dus…) Omdat we lekker op tijd wakker werden en hier ook de dienst pas om 10.30 uur begon, waren we stipt op tijd. We voelden ons meteen thuis, na het eerste lied was de kerk pas echt gevuld. Het is dus een internationaal verschijnsel dat Nazareners te laat komen. Ondanks dat de gemeente niet echt groot was, stond er een goede band. De meeste liederen kenden we wel, dat was erg prettig. Afgelopen vrijdag waren we ook in deze kerk en deze dienst heb ik (Hetty) goed kunnen volgen, omdat het vooral lezen was uit de Bijbel en dat stuk kende ik goed. Deze dienst was wat moeilijker te volgen aangezien mijn engels soms waanzinnig beroerd is. Toch was het een fijne dienst. Er was geen kinderoppas, dus Xander was er de hele dienst bij. Het heeft voordelen dat sommige Amerikanen zo fors van postuur zijn. De kerkbanken zijn daarop aangepast. Xander had dus lekker de ruimte om te spelen en in zijn boek te lezen. Na de dienst zijn we op stap gegaan en kwamen we in een prachtig natuurgebied terecht, het Route66 State Park, vroeger Times Beach. Hier hebben we heerlijk gewandeld in het zonnetje. Trui uit en in ons t-shirt gelopen. Het geeft dan een prettig gevoel als je later leest op facebook dat er op dat moment sneeuw viel in Dordrecht… Daarna zijn we naar onze kampeerplek gereden, midden in de natuur, voor het eerst geslapen in een Statepark. De rangers vertelden nog dat er die avond waarschijnlijk nog herten kwamen buurten. Deze hebben we niet gezien, de gordijnen zaten dicht… Bij die plek zat ook een grasveld (met zandhopen). Het was super om te zien hoe Xander voor het eerst op het gras ging kruipen. Hij vond het erg raar, ging ook echt kruipen en niet schuifelen, elk grassprietje werd bekeken. Het was een heerlijk rustige dag, weer echt genieten.

Vandaag een erg rustig dagje gehad, we gingen wassen draaien. En omdat we ook allebei wilden douchen, duurde het erg lang. De handdoeken zaten namelijk ook in de was… ‘s Middags wilden we gaan wandelen in het Forrest Park, maar het ging regenen. Daarom zijn we maar lekker een ijs(je) gaan halen. Dit was de beroemde Frozen Custard. Nou, we hadden een normaal formaat, maar dat was gigantisch en ook gigantisch lekker. Xander kreeg een hapje en was niet meer te houden. Ook nog gegeten bij de Denny’s en dat was ook super. Voor de rest ‘s avonds lekker een potje kaarten gespeeld.

Xander begint wat meer last te krijgen van de beperkingen van een camper. Hij kan nog niet lopen en kruipen gaat niet echt in zo’n kleine ruimte. Ook begint hij nu pruillipjes te trekken, hoe lachwekkend is dat. De jetlag is nu wel over en we slapen nu ook gewoon erg lekker.

Vandaag zijn we redelijk op tijd vertrokken. We hadden wel wat adresjes op de todo-list staan en bij een groot gedeelte zijn we wel geweest, maar de boel was vaak gesloten en enorm vervallen. Tot nu toe valt de Route66 wel tegen voor ons, maar dat komt omdat we gisteren een stuk gemist hebben doordat we de snelweg moesten nemen. Vandaag is het hier heerlijk weer. Ook hebben we een erg lekker dekbed ingeslagen, plus nog wat gewone boodschappen. Ondertussen hebben we ook brood gegeten en dat valt niet heel erg tegen. Maar het is niet lekker, zowel het witte als het bruine brood is klef en plakt aan je tanden. Xander die normaal wel brood eet, eet het hier met tegenzin. Gelukkig snapt ie sinds Chicago slurpfruit. Dat ging de eerste paar dagen goed, totdat hij ontdekte dat als hij erin kneep, de boel eruit kwam. Voor hem een groot succes natuurlijk! Vandaag ook voor het eerst bij de McDonalds geweest en het was weer ouderwets genieten. We eten zoveel mogelijk gezond en dat lukt goed. Noedels en kip vinden we alledrie lekker dus dat komt goed. Waarom dan de Mac? Nou, gratis internet en we moesten nog een kerk uitzoeken i.v.m. Goede Vrijdag. We kwamen uit in St. Louis. In een gemeente daar in de buurt stond een Nazarene kerk, dus dat was weer erg fijn. Een goede dienst gehad, Xander was wakker, maar stil. Een 4tal mensen lazen het gedeelte uit het Johannes evangelie voor. Tussendoor werd er muziek gemaakt door een zangeres en een pianist. Het was erg indrukwekkend, zeker ook omdat het bijna allemaal in het donker gebeurde. Na elke gebeurtenis, ging er een stel kaarsen uit. Op het laatst brandden er geen kaarsen meer. Na de dienst nog staan praten met een aantal gemeenteleden en de predikant. Lang geleden dat Goede Vrijdag zoveel indruk maakte op ons.

De wekker zou vroeg gaan, maar helaas werd Xander toch nog 10 minuten voor de wekker wakker!

Met onze bagage zijn we de metro ingestapt en op O’hare weer uitgestapt. We hadden nog wat tijd voor een ontbijt, helaas konden we alleen de Starbucks vinden. Dan maar een alternatief ontbijt, koffie met een muffin! Rond 09.00 werden we opgepikt door de taxichauffeur om ons naar de camper te brengen. We hadden al gehoord dat we een gloedjenieuwe camper zouden krijgen en inderdaad, 201 mile op de teller, het kenteken was nog niet gemaakt. De afhandeling duurde wel even, eerst een filmpje kijken, daarna nog de camper laten dewinterized (wel stromend water). Rond 12.00 uur konden we dan eindelijk vertrekken om boodschappen te doen. We kregen de camper wel zo mee, maar dan moesten we minimaal naar Springfield rijden (i.v.m. nachtvorst). Helaas hield dat in dat we een groot gedeelte over de snelweg moesten en zo dus een stuk van de Route 66 misten. Boodschappen doen was grappig, we kwamen een ALDI tegen, jaja. Dus we zitten heerlijk aan de gewone chocolaatjes en de rest is wel echt anders. En H&M, we zitten nu ook aan de

Sweet Baby Ray’s bbqsaus (te koop bij de Aldi). Het personeel is vriendelijk, er is een klantentoilet, je boodschappen worden in de kar geladen door de cassiere, kortom, alles is anders. Gelukkig nog wel de oude vertrouwde dozen in de winkel. Daarna nog even naar de Walmart, babyvoeding voor Xander inslaan. Hier hebben ze een stuk meer. Zie je in de Nederlandse winkels nog behoorlijk veel troep voor baby’s staan, hier is alles erg goed. Geen vet, geen suiker, niks toegevoegd. Fijn spul dus.

Rond 16.00 gingen we dan echt op stap, Björn rijdt er mee rond alsof ie nooit anders doet. Ruim een uur later werd ik beroerd. Misselijk, hoofdpijn, kortom hetzelfde als wat Björn het afgelopen weekend had. We hebben Springfield niet gehaald, we zijn in Atlanta beland. Het is niet de meest mooie camping, maar goed, we staan stil, kunnen water inslaan en lekker gaan eten.

Dan gaan we naar bed… Wel een dekbedovertrek meegekregen, maar geen dekbed… Ook geen hoeslaken trouwens, dus we zijn blij dat ie gloedjenieuw is. Dan is de matras tenminste schoon. De temperatuur lag hier rond het vriespunt, dus het was niet grappig. De kachel lekker aan en regelmatig wakker worden van de kou. Moet je ook maar niet gaan kamperen in maart. Straks maar even bellen met de verhuurmaatschappij en dan zien we wel verder.

De camper bevalt best goed, klein, maar goed. Grote koelkast en grote diepvries, dus dat komt goed. Xander vindt het wel prima, van alles te ontdekken en hier hebben we ook keukenkastjes!

Foto’s volgen nog een keer!