De tweede dag (en uiteindelijk ook de derde dag) hebben we doorgebracht in het Smithsonian Museum of Air- and Spaceflight; het grootste museum ter wereld, dat gaat over de lucht- en ruimtevaart.

Het museum bestaat uit twee vestigingen, een aan The Mall en een op de Dulles luchthaven. We zijn eerst naar de “kleinste” vestiging gegaan, die gevestigd is op The Mall. Wat we daar zagen was best indrukwekkend. Zo hebben ze er de originele Wright Flyer staan, het vliegtuig waarmee de broers Wright de allereerste gemotoriseerde vlucht hebben gemaakt.

Ook hebben ze er de neuskegels van diverse Mercury, Gemini en Apollo missies staan. Deze neuskegels vormden de verblijfplaats van de astronauten, tijdens Amerika’s eerste bemande ruimtevluchten. Wat opviel is hoe ontzettend klein die neuskegels waren. Tijdens de Mercury en Gemini missies hadden de astronauten letterlijk nauwelijks ruimte om hun ledematen te bewegen. In het Apollo tijdperk (de vluchten naar de Maan) werd het wel iets ruimer, maar nog steeds geen pretje om een aantal dagen in opgesloten te zitten.

Ook interessant waren diverse vliegtuigen uit de eerste en tweede wereldoorlog. Toch waren we na zo’n 3 uur door het museum heen. We hadden er meer van verwacht, het zwitserse Verkehrshaus is een stuk groter. De volgende dag zijn we naar de Dulles luchhaven vertrokken om het andere deel van het museum te bekijken. Hier staan alle grote toestellen. De reis er naartoe viel tegen, we waren bijna 2 uur onderweg om er te komen met het openbaar vervoer (de terugweg ging wel sneller). Het was echter de moeite waard.

Wat ze in dit museum hebben staan is bijna onvoorstelbaar;

• een SR-71 Blackbird (het hoogst en snelst vliegende verkenningsvliegtuig ooit gebouwd, lange tijd een strict geheim project van de amerikaanse luchtmacht)
• Spaceshuttle Enterprise, de eerste Spaceshuttle die is gebouwd. Dit toestel is niet de ruimte in geweest, maar is gebruikt voor testdoeleinden (o.a. leren landen met een Spaceshuttle).
• De eerste Boeing 707 (het eerste verkeersvliegtuig met een brede romp en straalmotoren)
• Een testversie van de maanlander, het voertuig waarmee de eerste mensen op de maan zijn gezet

…en dit is slechts het topje van de ijsberg.

SR 71 Blackbird

Space Shuttle Enterprise

Mercury 7 Space Capsule

We hebben ons in een kleine 2 uur langs de belangrijkste voertuigen laten gidsen. We hebben stilgestaan voor een vliegtuig waar wij even stil van werden en waar onze gids het zichtbaar moeilijk mee had. In het museum staat de bommenwerper, die is gebruikt om de eerste atoombommen op Hiroshima en Nagasaki te gooien. Het vliegtuig is kort na de oorlog geschonken aan het Smithsonian en het staat er dus ook precies zoals het vloog in de oorlog. Het vliegtuig is op diverse punten aangepast om zulke zware bommen te kunnen transporteren. Erg moeilijk om zoiets te zien; wetende dat met dat vliegtuig miljoenen mensen op brute wijze zijn afgeslacht.

Enola Gay, een zwarte bladzijde uit de geschiedenis.

De afgelopen vijf dagen hebben we doorgebracht in Washington DC. Als je alles wilt zien, dan zijn die 5 dagen nog veel te kort. Washington barst van de bezienswaardigheden en musea. Bijna alles is er gratis.

De eerste dag hebben we gewandeld door de stad, in de omgeving van The National Mall. The Mall is een lange strook gras (bijna 2 mijl lang en een paar honderd meter breed), met aan de zijkanten de meeste grote musea, het nationaal archief en de nationale bibliotheken. Aan de ene kant van The Mall staat het Capitool. Dit is het gebouw wat je bijvoorbeeld ook op het nieuws ziet, als correspondenten vanuit Washington hun zegje doen.

Het capitool

Aan het andere eind van The Mall vindt je het Washington Monument, met schuin daarachter het Witte Huis en het Lincoln Memorial.

Witte Huis

Het is af te raden om van de ene kant van The Mall helemaal naar de andere kant te lopen. Als je van het Capitool naar het Witte huis wilt lopen, dan ben je zo’n 3,2 mijl (5 kilometer) verder.

Die middag hebben we een tour gemaakt op een Duck; een amfibisch voertuig uit de Tweede Wereldoorlog. In de oorlog werden deze voertuigen gebruikt om vanaf zee te kunnen landen op het strand van Normandië, om vervolgens meteen door te rijden het binnenland in.
Het eerste stuk van de tour voerde ons langs alle grote bezienswaardigheden, van het Capitool, tot het Witte Huis en alles wat daartussen zit. Daarna reden we naar de haven, om daar zo het water in te rijden. Vanaf de Potomac rivier zagen we de skyline van Washington. Het was een hele aparte ervaring om dat alles vanaf het water te bekijken en we hebben die middag dan ook enorm genoten.

Captain Mike of the DC Ducks

We mochten ook een stukje zelf varen. 🙂

De volgende dag hebben we nog geprobeerd om een tour te doen door het Capitool. Dit is het gebouw waar de Amerikaanse Senaat zit. Het Capitool is een enorm gebouw, geheel gebouwd van wit marmer. Bovenop het gebouw staat de karakteristieke koepel, die je altijd in het nieuws ziet. Helaas lukte dat niet echt; hoewel de tour gratis is, mag je geen vloeistoffen bij je hebben, geen scherpe voorwerpen, geen medicijnen, etc… Ging niet lukken met een rugzak vol met deodorant, verband-setje, after-bite, deet, vloeistof om de cameralens mee schoon te maken, etc…
De controle was er een stuk strenger dan wat we op de luchthavens zijn tegen gekomen.

Het is erg leuk om te zien dat er al zoveel mensen meelezen. We vinden het erg leuk om de berichtjes die jullie achterlaten te lezen. Tof!

Pas op voor panters...

Woensdag zijn we een stukje het vaste land op gereden; naar Everglades National Park. De Everglades is een moerasgebied dat samen met Big Cypress National Preserve (een groot bosgebied), het hele zuidwesten van Florida beslaat. Het staat bekend om zijn enorme diversiteit aan (wilde) dieren. Zo zijn er alligators, panters, heel veel soorten zoetwatervis, hagedissen, kikkers en tientallen verschillende vogelsoorten.

We konden ‘s ochtends een wandeling met een park-ranger meepakken. Er waren maar weinig mensen in het park en wij waren dan ook de enige twee die op pad gingen met ranger Frankie. In het begin leek de goede man wat nors, maar toen we wat interesse toonden en vragen stelden kwam hij los.

Hij vertelde dat er op dit moment eigenlijk maar weinig dieren te zien zijn. Het water staat in deze tijd van het jaar te hoog. De dieren trekken zich dan terug. Toch was het kennelijk een goede dag, na nog geen 5 minuten lopen lag daar, onder de struiken een alligator.

Verderop zijn we ook nog een moeder-alligator met daarop een baby-alligator tegengekomen. Volgens ranger Frankie waren de eieren een week geleden uitgekomen. Hij vertelde dat alligators eigenlijk alles eten wat beweegt, tenminste als het niet groter is dan zij zelf zijn. Mensen vallen ze dus niet snel aan en je kunt er erg dichtbij komen. Karpers daarentegen, zijn niet veilig voor volwassen alligators. 😉

Later zijn we ook nog naar een ander stuk van de Everglades gereden, zo’n 30 mijl verderop. Het stuk waar we aankwamen was een klein stukje regenwoud, waarbij je onder het bladerdak doorloopt. Hier barstte het alleen van de muggen, dus we zijn er niet lang gebleven. We hadden ons goed ingesmeerd met deet, maar zaten toch onder de muggenbulten.

Voor de rest; foto’s zeggen meer dan woorden:

Baby alligator op de rug van zijn mama. Zooo liefff......

Sprinkhaan

Deze vogel zagen we later nog een vis verorberen...

Hagedis, ongeveer 8 cm van kop tot staart.

Een bijzonder standje...

Het was een lange rit vanaf Cape Canaveral naar Key Largo. We hadden verwacht veel langs de kust te rijden en nog wat van de zee te kunnen zien, maar dat zat er helaas niet in. Florida is groen en staat vol met bomen. Je rijdt naar het zuiden over het vaste land, 10 a 20 mijl uit de kust. Links en rechts zie je vooral bebossing en af en toe een stad.

Key Largo is het eerste eiland dat je tegenkomt als je vanuit het vaste land van Florida, de overseas highway op rijdt. De Overseas Highway is een lange snelweg die de bewoonde eilandjes in de Florida Keys met bruggen verbindt.

Vanuit het drukke Orlando is het alsof je in een compleet andere wereld terecht bent gekomen. De wereld lijkt er vooral te bestaan uit idyllische huizen, boten, sportvissen en duiken. Alles doet erg dorps en gemoedelijk aan.

Na een goede nacht slapen hebben we ons aangemeld voor een snorkeltocht naar het John Pennekamp koraalrif. Dit rif is een beschermd natuurgebied, met een levend koraalrif en veel verschillende soorten zeevis.

We gingen met zo’n 45 mensen aan boord van een motorboot. De boottocht naar het koraalrif was behoorlijk lang. Na zo’n 3 kwartier varen kwamen we aan bij de eerste en (volgens mij) mooiste plek van onze tocht. Het koraal is onbeschrijfelijk mooi en heeft verschillende kleuren. Ook de vissen die er zwemmen zijn prachtig gekleurd en lijken licht te geven in het zonlicht. Als je gaat zwemmen bij het koraal moet je erg uitkijken; als je gaat staan op het koraal, sterft het gedeelte waarop je staat af. Hoe meer je beschadigt, hoe groter het stuk dat afsterft. Er wordt dan ook best streng gecontroleerd door de gidsen, of je wel zwemt of op je rug ligt.

Helaas was het boottochtje mij toch niet helemaal in de koude kleren gaan zitten. Toen het tijd was om naar de tweede stop van onze tocht te vertrekken en wij weer aan boord klommen, schommelde de boot behoorlijk. 5 minuten later voelde ik me dus ook weer behoorlijk misselijk worden.

De 2de stop ben ik niet het water in gegaan. Dit was van de 3 stops eigenlijk de minst mooie plek. Het water was er dieper en er was minder te zien.

De 3de stop was wel heel mooi. Hetty is nog een eind gaan zwemmen en heeft foto’s gemaakt van Christ Statue, een beeld van Christus, dat onder water staat. We hopen dat de foto’s een beetje gelukt zijn, ze zijn gemaakt met een goedkoop onderwater-cameratje.

Zelf heb ik de derde stop niet meer gesnorkeld. Ik heb mij laten ronddobberen op een drijver. Dat hielp goed tegen de misselijkheid. Wat ook hielp was het omgekeerd opeten van het ontbijt. 😉

Bij de derde stop was ook goed te zien dat er een jacht aan de grond is gelopen op het koraal. Dit jacht stak voor het grootste gedeelte boven het water uit. Onze gids en divemaster vertelde dat de schade die de boot had aangericht aan het koraal gelukkig meeviel; als het schip een paar meter verderop aan de grond was gelopen, dan had er waarschijnlijk veel meer koraal afgestorven.

Jacht "Genie" aan de grond gelopen

Afgelopen zondag zijn we dus nog even terug geweest naar het Kennedy Space center.

Wat een ochtend had moeten zijn werd uiteindelijk bijna een hele dag. Hoewel we het jammer vonden dat we die ochtend een kerkdienst hadden moeten overslaan hiervoor, werd het voor mij een van de meest indrukwekkende dagen tot nu toe.

Om 10:00 uur werden we opgehaald door een bus. Met deze bus hebben we een tocht gemaakt over het terrein van Kennedy Space Center. Hier staan alle gebouwen en lanceerplatformen die gebruikt worden voor bemande ruimtevaart. Naast het Kennedy Space Center ligt nog zo’n complex (Cape Canaveral), waar alle onbemande ruimtevaart plaatsvindt.

Tijdens de tour zijn we helaas geen wilde dieren tegen gekomen. Het gebied zit barstens vol met alligators die ze dus ook regelmatig tegenkomen op de tour.

Een van de stops was vlakbij het Vehicle Assembly Building. Dit gebouw is het op 4 na grootste gebouw ter wereld. In dit gebouw wordt de Space Shuttle geprepareerd voor de vlucht. Hier wordt dus onder andere die grote, oranje brandstoftank aan het vaartuig vastgemaakt. Op de foto zie je dat een gedeelte van de beplating aan de buitenkant een lichtere kleur heeft. Onze gids vertelde ons dat dit het gevolg was van orkaanschade.

Vehicle Assembly Building

We zijn ook gestopt vlakbij de lanceerplatformen, waar de shuttle gelanceerd wordt.

Eén van de meest indrukwekkende dingen die we gezien hebben was een grote hal waar de Saturn V raket ligt, die gebruikt zou gaan worden voor Apollo 19; een maanmissie die is afgelast door de Amerikaanse overheid.

Derde trap van een Saturn V

We hebben als laatste nog van achter glas kunnen kijken naar de clean-room waar de lading voor de komende shuttle-missie in november wordt geprepareerd. Tijdens die missie wordt o.a. een robot naar boven gestuurd en bevoorrading voor de ISS.

Aan het einde van de middag zijn we dan toch in de auto gestapt voor een 4 uur lange rit naar Key Largo.