Na een lange reis, die zo’n 24 uur geleden begon in een hotelkamer in Phoenix zijn we nu veilig thuis gekomen. Moe maar voldaan zou je kunnen zeggen.

Thuis stonden er prachtige zonnebloemen op ons te wachten; wat een ontzettend lieve verrassing!

We zijn dankbaar dat we veilig thuis zijn gekomen en zo lekker het bed in kunnen duiken.

P.s. De komende weken zullen we nog meer blogjes plaatsen en de site nog verder uitbreiden met foto’s en filmpjes.

Na Death Valley zijn we naar Las Vegas gegaan. We wisten van de casino’s en het 24-uur per dag, 7 dagen per week vermaak, maar toch waren we niet voorbereid op de cultuurschok die we kregen toen we ons hotel binnenstapten.

Bijna elk hotel in Vegas is voorzien van een groot casino. Als je wilt inchecken, moet je eerst langs lange rijen gokkasten, pokertafels en roulettetafels. Ons hotel was niet anders. We voelden ons niet echt op onze plek in korte broek, oud t-shirt, rugtassen, lompe wandelschoenen en nog vies van het woestijnzand uit Death Valley.

Omdat we lang in Death Valley waren gebleven, zijn we direct na aankomst in het hotel naar bed gegaan. De volgende ochtend zijn we na het doen van de was, naar een groot winkelcentrum gereden ten zuiden van “De Strip” (de lange straat waaraan de grootste en mooiste hotel-casinos zitten). Daar konden we voor de helft van de prijs tickets kopen, voor dezelfde dag en voor sommige voorstellingen ook al voor de volgende dag (net als in New York).

We hebben kaartjes gekocht voor twee musicals; The Phantom of the Opera en The Lion King.

‘s Middags zijn we naar The Venetian gegaan. Dit is misschien wel het meest luxe hotel aan The Strip. Binnen in het hotel hebben ze in het klein Venetië nagebouwd, met een gracht, gondels, winkeltjes en bruggen. Alles was prachtig aangelegd. Uiteraard was wel alles binnen en waren er nergens ramen. Casino’s hebben geen ramen en geen klokken (ook niet de winkeltjes in/bij een casino), zodat je tijdens het gokken niet door hebt hoe laat het is.

In de Venetian hebben we frozen yoghurt gegeten; heerlijk ijs dat je uit de muur tapt. Erg lekker en typisch Amerikaans. Je pakt een bakje, tapt de smaken die je lekker vindt en rekent af per ons. Het American Cheesecake-ijs vonden we het lekkerst. 🙂

Die avond zijn we uit eten gegaan bij een steak-house in het Harrah’s hotel, een klein stukje lopen vanaf de Venetian. Het eten was daar duur, maar heel erg goed. De fijne Amerikaanse steak smaakte goed.

‘s Avonds zijn we naar The Phantom of the Opera gegaan, weer terug in The Venetian. De grootste hotels hebben een eigen theater. De producties die er staan zijn vaak nog spectaculairder dan de musicals op Broadway. The Phantom was geen uitzondering, de voorstelling was schitterend en het decor en de effecten spectaculair. Moe, maar voldaan hielden we het voor gezien die dag.

De volgende dag zijn we de zuidkant van The Strip gaan verkennen. Eén van de meest bizarre hotels die we hebben gezien was Luxor. Een enorme pyramide, midden in de stad. Voor de pyramide ligt ook een grote Sphynx (huizenhoog beeld van een leeuw met een mensenhoofd).

Die avond hadden we kaartjes voor The Lion King in Mandalay Bay. Ook van die musical hebben we weer ontzettend genoten. De plaatsen die we hadden waren erg goed. De artiesten (die verschillende dieren uitbeeldden) liepen ook door de zaal, dat was erg leuk! De 3 musicals die we deze vakantie gezien hebben waren allemaal heel erg gaaf, maar de Lion King was denk ik de mooiste!

Vegas draait om geld, seks en leeg vermaak… We hebben erg van deze stad genoten! 😉

Uit eten in Harrah’s

Paris en Planet Hollywood

Bellagio hotel/casino met een enorme fontein

Nadat we in San Francisco zijn geweest zijn we naar Los Angeles gereden. De stad LA leek ons niet zo interessant, maar we hadden VIP-kaarten voor Universal Studios Hollywood.

Universal Studios Hollywood

Universal Studios is in de eerste plaats een werkende filmstudio, waar dagelijks films en televisieseries worden opgenomen. Daarbij is een pretpark gebouwd, voor een gedeelte in niet meer gebruikte studios en voor een gedeelte op een stuk land dat naast de studios ligt.

De dag begon met een ruim 2 uur durende tour door wat ze noemen de “back lot” en de “front lot”. De back lot is een plek waar permanent een aantal buiten-sets zijn opgebouwd. Op de front lot staan de gebouwen waarin de studios zijn gevestigd. Tijdens de VIP tour loop je een reële kans om bekende acteurs tegen te komen.

Front Lot

George Eads

We begonnen op de front lot. Onderweg naar de eerste studio die we zouden gaan bekijken, kwamen we dan ook meteen een acteur tegen; George Eads (Nick Stokes in CSI). Een paar mensen in ons karretje herkenden hem. Hij gaf Hetty zijn blikje sprite. 🙂

De eerste studio die we bekeken was een “sound stage”. Dit is een geluidsdichte loods, waar een decor is opgebouwd. In dit geval een huiskamer en een tienerkamer uit de serie “Parenthood”. In Nederland is deze serie volgens mij nog niet op TV, maar in Amerika is het een hit. Het is onvoorstelbaar hoe realistisch die interieur-sets zijn. Zo lang je niet boven je kijkt (daar hangen de lampen), lijkt het net alsof je in een échte huiskamer staat, maar zodra je door een deur heen loopt zie je dat alles is gebouwd van spaanplaat.

Na de soundstage zijn we naar de geluidsstudios gegaan. Helaas mochten we daar niet fotograferen. We hebben een dubbing-room gezien, waar al het geluid voor een film wordt gemengd.

Misschien wel de leukste stop op de front lot was wat ze noemen de “prop warehouse”, een warenhuis vol met rekwisieten. Van telefoons tot skeletten, van delfts-blauw porselein tot gasmaskers en alles wat er tussen zit. Alles wat “lost zit” in een film (tafeltjes, stoelen, wapens, bestek, verzin het maar…) is hier opgeslagen en kan gehuurd worden voor een filmproductie of televisieproductie. Het is een gigantisch gebouw van 4 verdiepingen hoog en een oppervlakte van een paar voetbalvelden.

Prop Warehouse Dinosaur

ET Phone Home

Delfts Blauw porselein

Back Lot

Op de back lot zijn we door een aantal sets gereden. In diverse sets mochten we ook uitstappen en even rondlopen. Sets die waar op dat moment gefilmd werd, werden uiteraard gemeden en in sommige gebieden moesten we stil zijn, omdat vlak bij opgenomen werd.

Alle sets op de back lot zijn al in verschillende films gebruikt en worden nog steeds voor films en televisieseries gebruikt. De gebouwen op deze sets zijn vaak alleen maar gevels waar niets achter zit. Bijna alle gevels zijn gemaakt van hout. Die gevels worden nog weleens veranderd als een set net een andere sfeer moet krijgen, of net in een ander land of gebied moet afspelen. Wel hoort elke set bij een kenmerkend gebied (meestal een werelddeel). Zo hebben ze klein europa, een set die er moet uitzien als een doorsnee europese stad. Door gevels te veranderen kan het Londen worden, maar ook Rome.

Een andere set is klein mexico, een typisch Zuid-Amerikaans dorpsplein. Ook hebben ze een stukje van New York nagebouwd. Die set kunnen ze er als elke willekeurige moderne grote stad uit laten zien.

Klein Europa, deze gevels zijn gemaakt van spaanplaat

Een van de meest spectaculaire sets was een Zuid-Amerikaans straatje, waarin ze een overstroming konden nabootsen. Deze set is onder andere gebruikt in Jurassic Park.

Overstroming

Pretpark

Voor de lunch konden we alvast één attractie in het pretpark doen; Simpsons The Ride. Dit is een achtbaan die geheel in een gebouw is gebouwd. Niet voor mensen met een zwakke maag. Hetty is er in gegaan en zei dat het de meest extreme achtbaan was waar ze ooit in had gezeten. Ik heb maar even overgeslagen. 😉

Na een heel erg goed verzorgde lunch, zijn we de andere attracties gaan bekijken. Er zijn veel attracties die iets met film te maken hebben, zoals 3D films en shows met veel special effects.

Een erg goede show was Terminator 3D; een 3D film, aangevuld met echte acteurs en live-special effects.

Ook een erg grappige attractie was Shrek 4D, een 3D Shrek film, aangevuld met effecten zoals water (ja, je wordt nat!) en wind.

Veruit de mooiste show was die van Waterworld, een 3 kwartier durende live-show in het originele decor van de film. Er speelden meer dan 10 acteurs in mee. De show zat barstensvol met effecten en vuurwerk. Als grote finale lieten ze een brandend vliegtuig in het water storten. Heel erg spectaculair en erg knap gedaan.

Waterworld – Gevecht

Waterworld – Vliegtuig

Vanuit Los Angeles zijn we naar Death Valley National Park gereden. De autorit, die zo’n 6 uur duurde, was prachtig. Onderweg reden we door bergen heen en zagen we graanvelden. Het laatste stuk reden we door de Mojave woestijn. Dit is al een stuk droger en warmer, maar je ziet nog steeds veel woestijnplanten.

In Death Valley sliepen we in de Stovepipe Wells lodge. Dit is een klein ‘dorpje’ van aan elkaar gebouwde blokhutten. We kregen in de tweede week van de vakantie een mailtje dat er brand had gewoed in Stovepipe Wells. Het dak van de keuken was afgebrand en daardoor was er geen warm eten. Voor ons niet zo’n groot probleem, maar we waren wel blij met het mailtje; de dichtst bijzijnde plek met warm eten was 40 mijl verderop.

Death Valley is prachtig. Het is een van de warmste en droogste plekken op aarde. Het is een diepe vallei (een paar meter onder zeeniveau) die compleet is omringd met hoge bergen. Toch leeft er wel wat wild en zijn er veel vogels.

‘S avonds hebben we in de bergen gefotografeerd. Er waren heel erg veel sterren zichtbaar en het was volle maan. Erg mooi om te zien, maar wel heel moeilijk om te fotograferen.

De volgende ochtend zijn we naar Rhyolite, een spookstadje in de buurt gereden. Rhyolite heeft ongeveer 10 jaar als stad bestaan, tijdens de goudkoorts. Nu is er niet veel meer van over; Hout is zo schaars in Death Valley en de Mojave Woestijn, dat de huizen die er stonden allemaal weer afgebroken zijn. Het hout is meegenomen en gebruikt door mensen in de buurt. Een paar stenen gebouwen staan er nog wel en je kunt wandelen naar een oude mijnschacht. Verder staat er een huis dat is gebouwd van flessen. Ondanks dat het stadje maar 8.000 inwoners had, waren er toch 53 saloons. Genoeg bierflessen dus, om een huis van te bouwen en een stuk goedkoper dan hout!

In Rhyolite ontmoetten we twee vrijwilligers die ons vanalles hebben verteld en laten zien over de geschiedenis van het stadje. Erg leuk en op die manier begon het echt te ‘leven’.

Na Rhyolite zijn we naar Scotty’s Castle gereden. Death Valley Scotty was een excentriekeling die een hoop mensen had verteld dat hij een lucratieve goudmijn had gevonden. Hij had investeerders gevonden die wel wilden investeren in zijn goudmijn. Scotty was een fantast die de meest wilde verhalen ophing en mensen geloofden hem nog ook. Scotty had echter geen goudmijn, maar werd wel op diverse plekken gezien terwijl hij veel geld aan het uitgeven was. Dit was uiteraard het geld van de investeerders.

Na 3 jaar was een van de investeerders, Albert Johnson, het beu. Hij reisde naar Death Valley om de mijnoperatie van Scotty te bekijken. Albert Johnson had als jongensdroom om zelf goud te gaan mijnen, maar door zijn slechte gezondheid ging dat niet. Als eigenaar van een bank had hij echter veel geld verdiend. Scotty nam Albert mee op een dag-lange reis door de woestijn, in de hoop dat Albert af zou haken. Dat deed Albert niet, maar hij raakte wel verliefd op het gebied.

Albert heeft uiteindelijk een prachtig kasteel laten bouwen in Death Valley, waar hij samen met zijn vrouw is gaan wonen. Om wat geld bij te verdienen verhuurden ze er kamers.

Scotty zei dat het zijn kasteel was, wat hij had laten bouwen met het geld van zijn goudmijn. De Johnsons vonden dat prima en betaalden Scotty om dagelijks verhalen te vertellen aan de Johnsons en hun gasten.

Het kasteel is écht prachtig. In het kasteel is een muziekkamer met daarin een groot orgel, een vleugel en diverse kleinere instrumenten. Ook hadden ze buiten, in een van de torens, een carillon gebouwd. De Johnsons hielden erg van muziek, maar konden geen noot spelen. Al die instrumensen werkten dus met ponsbanden (rollen met gaatjes). Ze hadden er honderden. Zodoende konden zij naar muziek luisteren, zonder dat ze zelf hoefden te kunnen spelen. Het orgel speelt nog steeds.

We hadden graag nog een dag langer in Death Valley gebleven, want er is nog veel meer te zien.

Heel veel sterren

Zonsopgang

Huis gebouwd van Flessen

Scotty’s Castle

We lopen wat achter met de blogs. De laatste week was het lastig om zowel de tijd als de internetverbinding te vinden om te kunnen bloggen.

Na het Vrijheidsbeeld en Ellis Island zijn we naar Times Square gegaan. Op Times Square was het een gezellige drukte met veel mensen, veel lichtreclames, straatmuzikanten en kunstenaars.

Op broadway, vlak bij Times Square vindt je M&M’s World. Een winkel, 3 verdiepingen hoog en zo groot als een V&D, maar dan met alleen maar M&M’s spullen. T-Shirts, Miljoenen M&M’s (die je kunt tappen uit de muur, in je favoriete kleur), maar ook speelgoed, keukengerei, badmatten, etc… Je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben het met M&M’s opdruk. Dit was erg gaaf om te shoppen!

Op Times Square vindt je TKTS; de plek waar ze broadway-musical kaartjes verkopen voor de halve prijs. Dit zijn dan wel kaarten voor shows van die dag. Wij hebben uiteindelijk prachtige kaarten weten bemachtigen voor de musical Chicago. We hadden echt fantastische plekken, op de tweede rij op het eerste balkon. Chicago was een erg leuke voorstelling. Echt een klassieke jaren 50 musical, compleet met Jazz-band en kostuums uit die tijd.

Die avond zijn we, na de musical, nog even terug gegaan naar Times Square. Je vindt daar werkelijk allerlei soorten straat schilders en artiesten. Uiteindelijk zijn we om een uur of 1 ‘s nachts naar het hotel terug gegaan.

Maandag ochtend, om 11 uur, zijn we op de trein gestapt naar New York. De treinrit was erg prettig en leek voorbij te vliegen. Na een rit in de metro en een stuk met de bus (we hadden de metro naar East 105th street genomen, in plaats van West 105th street) kwamen we aan in de jeugdherberg.

De kamer was ronduit smerig. Het douchegordijn zat onder de schimmel en de vloer plakte. We hebben even getwijfeld of we niet meteen weer zouden vertrekken, maar het bed was schoon en we zouden er toch bijna niet zijn.

Na wat gegeten te hebben zijn we naar het Empire State Building gegaan. Dit was echt een belevenis! Als je uit de metro stapt, moet je nog een stuk lopen. Je ziet dan het Empire State Building al boven de andere gebouwen uit. Het is ‘s avonds prachtig verlicht. Onderweg naar de ingang kwamen we nog wat souvenierswinkeltjes tegen. Je kunt daar letterlijk 10 T-shirts voor minder dan $10 kopen! We hebben daar wat kaarten gekocht en water.

Inmiddels was het goed donker geworden. Het kost aardig wat geld om met de lift naar boven te mogen, we waren zo’n $70 kwijt. Toch is het zeer de moeite waard. Het weer was fantastisch, helder en geen bewolking. Als het weer goed is kun je de hele stad overzien. ‘S avonds extra gaaf, vanwege alle verlichting in de stad.

De volgende ochtend hadden we een tocht naar het Vrijheidsbeeld geboekt. De overtocht is al erg spectaculair; vanaf het water kun je de skyline van New-York prachtig zien. We hadden kaartjes voor de kroon. We hadden deze vroeg geboekt en dat is maar goed ook. Je gaat in een groepje van +/- 8 mensen naar boven. Met de trap; zo’n 380 treden. Die 8 mensen (en twee park rangers) passen maar net in de kroon. Je kunt vooral goed zien hoe het beeld in elkaar is gezet; een immens bouwwerk van staal en koper (de buitenkant is van koper). Door de kleine raampjes zie je de haven en de stad.

Vanaf de sokkel van het beeld heb je een prachtig uitzicht. Zelfs als je geen kroon-kaartjes kunt bemachtigen, is dat zeker de moeite waard.

Nadat we in het vrijheidsbeeld zijn geweest namen we de boot naar Ellis Island. Dit eiland ligt vlak naast het eiland waarop het vrijheidsbeeld staat. Tot aan de 40-er jaren was dit het punt, waarlangs alle immigranten kwamen, die aan de oostkust van de VS aan land wilden komen. Hier vindt je een uitgebreid museum over die tijd. Voor ons wat minder indrukwekkend dan het Vrijheidsbeeld, maar zeker de moeite waard om gezien te hebben.

Empire State Building

Uitzicht vanaf Empire State Building

Nog meer uitzicht

Miss Liberty

Gisteren zijn we, midden in de nacht aangekomen in San Francisco (of eigenlijk, San Bruno, want daar staat ons hotel). De vlucht die we geboekt hadden bleek een paar uur voor vertrek te zijn geannuleerd. Uiteindelijk zijn we via een flinke omweg (Boston, Texas) en lang wachten toch hier aangekomen.

De huurauto die we hier hebben is waanzinnig, wat een slee!

Op dit moment zijn we in New York City. De stad is waanzinnig gaaf en we genieten met volle teugen.

De afgelopen dagen zijn we van ‘s morgens vroeg tot diep in de nacht in touw geweest. Deze stad slaapt echt nooit en ook midden in de nacht is er vanalles te zien en te beleven. Het leukst tot nu toe was Times Square, met tientallen straat-schilders die midden in de nacht aan het schilderen zijn. Er is door alle lichtreclames bijna evenveel licht als overdag. Fotograferen gaat dus ook prima. 🙂

Morgen zitten we lang in het vliegtuig, want dan vliegen we naar San Francisco. In die tijd hopen we weer een paar échte blogs met foto’s erbij te maken.

We zijn benieuwd naar wat ons te wachten staat. We hebben erg veel zin in San Francisco, maar het zou wel eens wat beladen kunnen worden. Ons hotel staat een paar blokken verderop, van de plek waar een paar dagen terug een enorme gasexplosie is geweest. Zeker 30 huizen zijn compleet weggevaagd en nog meer beschadigd.

We proberen elke zondag een bezoek te brengen aan een van de Nazarener-kerken hier in de VS.
Gisteren zijn we naar de Arlington First Church of the Nazarene geweest. We hadden deze kerk al bij het voorbereiden van onze vakantie gevonden via internet. Hoewel niet echt dicht bij ons hotel, was deze kerk het gemakkelijkst te bereiken met het openbaar vervoer.

Na een dik uur reizen kwamen we aan in een rustig buurtje in Arlington; een buitenwijk van Washington DC, waar ook de bekende Arlington begraafplaats ligt. Op die begraafplaats ligt het meerendeel van de Amerikaanse soldaten begraven.

We kwamen aan bij een statig oud kerkgebouw in het midden van het buurtje. Toen we de deur binnengingen was daar… niemand. De website oogde zo professioneel, dat we serieus verwachtten een gemeente van een paar-honderd mensen binnen te stappen, maar niets was minder waar.
We hoorden beneden, in de kelder van het gebouw wat geroezemoes, dus we zijn daar naartoe gelopen. Daar troffen we een man of 20 aan, die aan het ontbijten en aan het vergaderen waren. We werden direct zeer hartelijk welkom geheten en kregen koffie en ontbijt aangeboden. Ze vonden het erg leuk en bijzonder om ons te ontmoeten, ze kregen niet veel buitenlandse bezoekers.

De dienst was klein en ingetogen. Het was voor ons wel even een confrontatie om te zien dat wij zo enorm gezegend zijn met zo’n grote gemeente en zoveel muzikanten. De lofprijs werd geleid door Eric en Nicole, een echtpaar wat de lofprijs elke week leidt. Eric was de bassist en zong, Nicole was de pianiste en zong ook. Als Eric en Nicole er niet zijn, dan zingen ze mee met een CD.

De preek was stevig, maar goed te begrijpen en positief. Het onderwerp was ‘De genade in het oordeel’. Pastor Jonathan vertelde over Jesaja 1. Dit is een stevig hoofdstuk, waar vooral geschreven wordt over het oordeel van God. Pastor Jonathan vertelde dat we onze ogen niet moeten sluiten voor het oordeel, maar dat we het niet moeten zien als harteloos straffen. Een betere kijk erop is het straffen van een kind, wat je als ouder doet omdat je het beste wilt voor je kind en niet omdat je het pijn wilt doen.

Na de dienst hebben we nog diverse andere mensen ontmoet. Door Wallace, een wat oudere man, werden we uitgenodigd voor de Potluk die ze die avond zouden hebben (een meet-me-meal, oftewel een gezamenlijke maaltijd waarbij iedereen wat meebrengt). Dat wij niks mee konden brengen was geen probleem, ze hadden toch altijd veel te veel.

We zijn op het aanbod ingegaan. Het werd een erg gezellige avond. Die avond bespraken de kerkgangers ook hoe ze het komende jaar in zouden vullen. Ook zij hebben een missie om meer aanwezig te zijn in de wijk. Zo hebben ze een initiatief gestart om op dinsdag avond spellen te organiseren met en voor kinderen uit de buurt. Dit wordt druk bezocht, zo’n 30 à 40 kinderen doen al mee. Vaak zijn de ouders daar ook bij en zo hebben ze een goede en gezellige samenkomst met buurtbewoners gecreëerd.

We hebben nog lang gepraat over van alles en nogwat. Ze vonden het belangrijk om de groeten te doen aan onze gemeente in Dordrecht en vertelden ons dat ze erg hadden genoten van ons spontane bezoek. Ook wij hebben erg genoten en hadden ons geen betere zondag kunnen wensen!
Het was goed om deze mede-Nazareners te ontmoeten en zo een stukje van God te zien.

Vandaag is het maandag. We zitten in de trein naar New York, waar we over een paar uurtjes hopen aan te komen.

Schitterend oud kerkgebouw, maar… Geen rode trap. 🙂

Pastor Jonathan en zijn familie