Vandaag laten we de vervallen gebouwen, antieke tankstations en stoffige dorpjes van Route 66 achter ons. We besloten om zo ver mogelijk door te rijden; mogelijk zelfs tot Albuquerque. Uiteindelijk hebben we dat niet gered. Tegen de avond bereikten we Palo Duro Canyon; een indrukwekkend state park, in de buurt van Amarillo Texas. Een ruige kloof, midden in een uitgestrekte hoogvlakte, die men hier ook wel “de op één na grootste canyon van de VS” noemt. Tot onze verbazing konden we niet in het park kamperen. We mochten nog wel het park in, maar moesten om 22:00 uur weer terug zijn. We mochten dan kamperen op de parkeerplaats. Geen voorzieningen, maar wel een schitterend mooi, rustig plekje. Die avond hebben we nog een stuk gewandeld, totdat de zon echt weg was. Xander sliep eigenlijk al, maar we hebben hem toch wakker gemaakt en (voor het eerst deze vakantie) in de rugdrager gehesen. Tijdens de wandeltocht was het een aaneenschakeling van kraaien, lachen en keihard “oooooooooohhhhhh!” geroep; onze kleine man had het duidelijk naar zijn zin, al hobbelend op de rug van pappa.