We proberen elke zondag een bezoek te brengen aan een van de Nazarener-kerken hier in de VS.
Gisteren zijn we naar de Arlington First Church of the Nazarene geweest. We hadden deze kerk al bij het voorbereiden van onze vakantie gevonden via internet. Hoewel niet echt dicht bij ons hotel, was deze kerk het gemakkelijkst te bereiken met het openbaar vervoer.

Na een dik uur reizen kwamen we aan in een rustig buurtje in Arlington; een buitenwijk van Washington DC, waar ook de bekende Arlington begraafplaats ligt. Op die begraafplaats ligt het meerendeel van de Amerikaanse soldaten begraven.

We kwamen aan bij een statig oud kerkgebouw in het midden van het buurtje. Toen we de deur binnengingen was daar… niemand. De website oogde zo professioneel, dat we serieus verwachtten een gemeente van een paar-honderd mensen binnen te stappen, maar niets was minder waar.
We hoorden beneden, in de kelder van het gebouw wat geroezemoes, dus we zijn daar naartoe gelopen. Daar troffen we een man of 20 aan, die aan het ontbijten en aan het vergaderen waren. We werden direct zeer hartelijk welkom geheten en kregen koffie en ontbijt aangeboden. Ze vonden het erg leuk en bijzonder om ons te ontmoeten, ze kregen niet veel buitenlandse bezoekers.

De dienst was klein en ingetogen. Het was voor ons wel even een confrontatie om te zien dat wij zo enorm gezegend zijn met zo’n grote gemeente en zoveel muzikanten. De lofprijs werd geleid door Eric en Nicole, een echtpaar wat de lofprijs elke week leidt. Eric was de bassist en zong, Nicole was de pianiste en zong ook. Als Eric en Nicole er niet zijn, dan zingen ze mee met een CD.

De preek was stevig, maar goed te begrijpen en positief. Het onderwerp was ‘De genade in het oordeel’. Pastor Jonathan vertelde over Jesaja 1. Dit is een stevig hoofdstuk, waar vooral geschreven wordt over het oordeel van God. Pastor Jonathan vertelde dat we onze ogen niet moeten sluiten voor het oordeel, maar dat we het niet moeten zien als harteloos straffen. Een betere kijk erop is het straffen van een kind, wat je als ouder doet omdat je het beste wilt voor je kind en niet omdat je het pijn wilt doen.

Na de dienst hebben we nog diverse andere mensen ontmoet. Door Wallace, een wat oudere man, werden we uitgenodigd voor de Potluk die ze die avond zouden hebben (een meet-me-meal, oftewel een gezamenlijke maaltijd waarbij iedereen wat meebrengt). Dat wij niks mee konden brengen was geen probleem, ze hadden toch altijd veel te veel.

We zijn op het aanbod ingegaan. Het werd een erg gezellige avond. Die avond bespraken de kerkgangers ook hoe ze het komende jaar in zouden vullen. Ook zij hebben een missie om meer aanwezig te zijn in de wijk. Zo hebben ze een initiatief gestart om op dinsdag avond spellen te organiseren met en voor kinderen uit de buurt. Dit wordt druk bezocht, zo’n 30 à 40 kinderen doen al mee. Vaak zijn de ouders daar ook bij en zo hebben ze een goede en gezellige samenkomst met buurtbewoners gecreëerd.

We hebben nog lang gepraat over van alles en nogwat. Ze vonden het belangrijk om de groeten te doen aan onze gemeente in Dordrecht en vertelden ons dat ze erg hadden genoten van ons spontane bezoek. Ook wij hebben erg genoten en hadden ons geen betere zondag kunnen wensen!
Het was goed om deze mede-Nazareners te ontmoeten en zo een stukje van God te zien.

Vandaag is het maandag. We zitten in de trein naar New York, waar we over een paar uurtjes hopen aan te komen.

Schitterend oud kerkgebouw, maar… Geen rode trap. 🙂

Pastor Jonathan en zijn familie